شمارهٔ ۱۲۷

قافیه: هچکنم۷ بیت

خود بخود خواستم اینعشق علی الله چکنممحنت من ز من آمد گله زانمه چکنم

نتوان خوردغم ار در ره او کشته شومصد هزارند چو من کشته درین ره چکنم

همه دم گوئی از خشم که جانت ببرمچند گوئی ببر و باز رهان وه چکنم

پردلی شرط نباشد چوره عشق رویمن و زلف تو توکلت علی الله چکنم

عمر بگذشت مرا و تو همیگوئی صبرور اجل دامن من گیرد ناگه چکنم

برمن آنست که تا روز نخسبم زغمتچون تو از ناله من نیستی آگه چکنم

دورباد، ارتو جز از من بکسی درنگریپس ببینی بحقیقت که من آنگه چکنم