شمارهٔ ۶۰ - خطاب بچند دوست مسافر خود
سلام من که رساند بدان خجسته دیارکه هست مجمع احباب و محضر احرار
ببقعه که درو دوستان من جمعندچه دوست؟ جانم واز جان عزیز تر صد بار
هزار بوسه بر آن خاک برنهد وانگهسلام من برساند چگونه؟ عاشق وار
بلطف گوید کاین لعبتان دیده منزگرم و سرد نگهدارهان و هان زنهار
همه چو لاله و گل نو شکفته اند و لطیفنگاه دار گل ولاله را ززحمت خار
عزیز باشد نو باوه هر کجا که رسدشکوفه دل ما را چنان گرامی دار
قضا بدان قدر آب آتش انگیزداگر نشیند بر دامنی زباد غبار
غلام و چاکر آب و هوای آن خاکماگر بسازد با دوستانم این یکبار
بغیر غنچه بدو مبادکس دلتنگبغیر نرگس در وی مباد کس بیمار
زمن ببرد عزیزان و دوستانم چرخبمن جز این نتواند زمانه غدار
همی بنالم از شوق دوستان قدیمچنانکه زیرگه اززخم زخمه نالدزار
بدم چو بلبل آنگه که پیش دیده منبدند همچو گل نوشکفته در گلزار
کنون زدوری ایشان دو جوی میرانمزآب دیده و دم بسته ام چو بوتیمار
زبس سرشک چو شنگرف و آه سرددلمگرفته آینه طبع من کنون زنگار
تو زندگانی بی دوستان مدان ازعمرکه مرگ به زچنین زندگی بود صد بار