شمارهٔ ۳۵ - در مدح پادشاه ارسلان بن طغرل
نگار من زبر من همی چنان بجهدکه تیر وقت گشاد از برکمان بجهد
چنان بگریم در فرفتش که مردم چشممثال قطره خونم زدیدگان بجهد
گمان برم که مگر بوی زلف جانانستسحر گهی که نسیمی زبوستان بجهد
بدین صفت که دل من بدست عشق در استعظیم کاری باشد اگر بجان بجهد
خطا فتاده دلم را اگر گمان بردستکه جز بمرگ زدست غم فلان بجهد
دلی که از همه علم گزیده ی ایجانبراو زحد بمبرجورهان و هان بجهد
چه سود زارزویش دام مشک و دانه خالکه مرغ جانم از ین تنک آشیان بجهد
تنم بعشق تواندر دلی زیان کردستچه سود بهتر ازین گر بدین زیان بجهد
دو دیده من اگر خون شود زغم شایدمگر زدست دل این جان ناتوان بجهد
چو دل بواسطه دیده خون همی گردددریغ باشد اگر دیده رایگان بجهد
همی نبینم دل را خلاصی از غم عشقمگر بدولت و فر خدایگان بجهد
سر ملوک جهان ارسلان بن زطغرلکه زربحرص کف وی همی ز کان بجهد
چنان برون جهد از حادثات رأی قویشکه تیر سخت کمانی زپرنیان بجهد
زسهم زخمش مریخ راز پنجم حصنبجای قطره خون مغزاز استخوان بجهد
بفرعدلش عالم چنان شدست که شیربصد عقیله زدست سگ شبان بجهد
سموم هیبتش ار بگذرد بصحرا برزشاخ قطره خون همچو ارغوان بجهد
زشیر رایتش آن لرزه اوفتد بر چرخکه گاو گردون از راه کهکشان بجهد
پرآب گردد از لفظ او دهان صدفچنانکه گوهر او ازره دهان بجهد
بچرخ گفت عدویت که تا کی این خواریبخشم گفت که تا چشم قلتبان بجهد
خدایگانا نا معذور دار بنده خویشکه شاعران را زین جنس از دهان بجهد
اگر تو گوئی مه را که هین پیاده بروبحکم فرمان از ابلق زمان بجهد
زسهم خشم تو هر خون که در دل خصمستبزیر هر بن موئی چو ناردان بجهد
چنان زعدل تو آفاق سرخ روی شدستکه زردی ازرخ بیمار زعفران بجهد
بشکر آنکه نهدروی پیش تو برخاکزبامدادان خورشید زرفشان بجهد
سپهر پیرچنین سرنگون نماند اگربراو نسیمی از ین دولت جوان بجهد
از آن بحرب تو آید عدوی تو که مگربسعی تیغ تو از ننگ جاودان بجهد
چو شاه شطرنج ارچه قویست دشمن توتو یک پیاده بران تا زخانمان بجهد
تبارک الله از آن باد سیر کوه قرارکه همچو صاعقه در حمله ناگهان بجهد
تکاوری که بیک طفره در یکی طرفهچووهم زیرک از عرصه جهان بجهد
بوقت حمله چو آن شه گران رکاب شودزپوست گرش نگیری سبک عنان بجهد
زباختر بدمی سوی خاور آید زودزقیران بتکی تا بقیروان بجهد
سوی نشیب چو آب روان کند آهنگسوی فراز چنان کاتش از دخان بجهد
چنان دودکه قضا در پیش گسسته شودچنان جهد که قدررا ززیرران بجهد
چو ابر از کمر کوه تند برگذردچو باد از سر دریای بیکران بجهد
در آنزمان که بخیزد غبار معرکه گاهچو عکس خنجرشاه ملک نشان بجهد
غریو کوس چو آواز رعد بخروشدرسول مرگ چو برق از خم کمان بجهد
امل زقبضه آن تیغ صف شکن برمداجل زهیبت آن کزسرگران بجهد
زبیم زهره شیران جنگ خون گرددزترس هوش زگردان رزم دان بجهد
دلاوران ویلان گشته زرد و لرزندهچو برگ بید که بروی دم خزان بجهد
قدر بحیلت از ان تیغ سرگرا برهدقضا بجهد از آن رمح سرگران بجهد
فتاده باشد چندان زکشتگان برهمکه باد آنجا خیزان و اوفتان بجهد
اجل زعرصه آن رزمگاه نیز بجاناگر تواند جستن بغل زنان بجهد
بجز ظفر که بگیرد دوال فتراکتگمان مبرکه کسی زنده زانمبان بجهد
در آن مصاف اگر کوه آهن آیدپیشچنان زنی که چو خون از سرسنان ببجهد
زگاو ساری گرزت چنان بلرزدچرخکه گاوگردون ازراه کهکشان بجهد
زبیم زهره شیران جنک خون گرددزترس هوش زگردان رزم دان بجهد
زغایت کرم و عفو شاملت انجااگر عدوی تو گوید شهاامان، بجهد
خدایگانا گفتم بفر مدحت توچو آب و آتش شعری،ردیف آن بجهد
زامتحانش اگر ممتحن شدم چه عجبکه تا بعذرچنین گونه زامتحان بجهد
همیشه تا که چو یرفان زده شوند برنگبنات بستان چون باد مهرکان بجهد
نصیب خصم تو زایام رنگ زردی بادبتن همیشه ورا باد جان ستان بجهد
عدوی جاه ترا روز فتح چونان بادکه زیر چادر مرگ از برت نهان بجهد