شمارهٔ ۱۰۲ - قصیده
ای ز وجود تو کارها چو نگارموی شده از جود تو چوزر همه کارم
جودت ز اندازه رفت با که بگویمنعمتت ا زحد گذشت با که شمارم
گرچه ز ابنای دهر هست شکایتهست ز تو شکر صد هزار هزارم
می نرسم در ثنا و شکر تو هرگزورچه من اندر سخن عظیم سوارم
گر بود از روزگار مهلتم آخربعضی ازین شکر نعمت تو گذارم
حرز تو بر قرص آفتاب نویسمنام تو بر روی روزگار نگارم
تا نفسی ماند این نفس زدل و جانخدمت درگاه تو فرو نگذارم
تا که زیم بندگی کنم چو بمیرممهر ترا سر بمهر باز سپارم
من کیم آخر درم خریده جودتداده بها بخشش تو چندین بارم
گر که برانگشت گیرم آنچه بدادیعاجز گردد همی یمین و یسارم
از تو چو کعبه در اطلس است سرایموز تو چو معدن پر از زرست کنارم
تا که مرا هست سوی درگه تو راهاز دگران هیچ امید و بیم ندارم
داده خود گر سپهر باز ستاندغم نخورم کز یمین تست یسارم
ور حدثان سپهر تاختن آردسایه دهلیز تو بس است حصارم
فر مدیحت فزود حشمت و جاهمحرز ثنایت ربود خواب و قرارم
حرص ثنای تو کرد شاعرم ار نیشرع بدی پیشتر ز شعر شعارم
آرزویم میکند که از سر اخلاصمدح تو باشد هر آن نفس که بر آرم
لیک ز بیم سخای بیهده بخشتپیش تو خود نام شعر برد نیارم
مونس من مدح تست چون بغم افتممدح تو پیش آرم و غمی بگسارم
چونکه دهم جلوه طبع را بمدیحتچرخ کند ماه و آفتاب نثارم
فخر بخاک در تو آرم اگرچهاز مه و از آفتاب باشد عارم
من نزنم لاف، تو محک جهانینیک شناسی که من تمام عیارم
آز ندیده بهیچ مجمع شوخمحرص نکرده بهیچ محفل خوارم
در ندوم هر در ی چو سایه و خورشیدزانکه نه من شاعری گسسته مهارم
گرد خسیسان نگردم ار چه خسیسمتخم طمع در زمین شوره نکارم
ابرم و جز گرد بحر نیست طوافمچرخم و جز گرد قطب نیست مدارم
پای چو گل بر بساط هر خس ننهمورچه تهی دست همچو شاخ چنارم
ور تو کنی امتحان من بگه شعرپیش تو پیشانی سپهر بخارم
من گه مدح آفتاب نور فشانممن گه هجو آسمان مردم خوارم
شهد چشاند بمدح لفظ چو نوشمزهر فشاند بهجو کلک چو مارم
اشرف و وطواط و انوری سه حکیمندکز سخن هر سه شد شکفته بهارم
رابعهم کلبهم اگر تو نگوئیخادمت این هر سه شخص راست چهارم
چون تو کنی تربیت من از که کم آیمورچه کهین همه صِغار و کبارم
گر همه عیبم، دل تو کرد قبولمورچه همه آهویم بر تو شکارم
باد گل دولتت همیشه شکفتهتا ننهد چرخ با شکوه تو خارم