گنج

شمارهٔ ۱۰ - و له فی مدح دلشاد شاه

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: اندل۳۳ بیت
ای ز گل روی تو رونق بستان دلوی ز هوای رخت تازه گلستان دل
ای ز رخ مهوشت فُسحت بستان جانوی ز دهان خوشت تنگی میدان دل
ای زِ خَم زلف تو سلسله در پای جانوی شکن زلف تو سلسله جنبان دل
هست شبستان جان طرّه شبرنگ توعارض مه پیکرت شمع شبستان دل
تا دل سلطان وشم بنده عشق تو شدگشته ام از جان کنون بنده سلطان دل
ای تو زلیخای حسن مصر جهان را عزیزکرده به چاه زنخ یوسف کنعان دل
ای بت عشوه فروش تا به ابد نشکندگرمی بازار تو از در دکان دل
تا دل من دست زد در خم گیسوی تومی نگذارد بلا دست ز دامان دل
می گذری ای صبا بر سر بالین دوستاز خم زلفش بپرس حال پریشان دل
گفتم از احوال دل هیچ نگویم به کسوه که به دامن رسید چاک گریبان دل
مرغ صبا! صبحدم خیز و برو عرضه داردر بر بلقیسِ عهد حالِ سلیمان دل
بانوی جمشید عهد اعظمه دلشاد شاهآنکه شد از نام او شاد دل و جان دل
آنکه اگر تا ابد کسب صفاتش کندهیچ نداند هنوز سرّ سخندان دل
وآنکه نگنجد به دل حشتمش از کبریاگرچه نگنجد به وهم حدّ بیابان دل
تا نگذارد درون آرزوی نفس راحاجب عصمت نشان بر در ایوان دل
در حرم هیچ دل بار هوس ره نیافتتا به حشر عصمتش گشت نگهبان دل
ای قد و خدّ ترا خوانده عروسان خلدسرو گلستان جان لاله بستان دل
وصف تو گوید همه طوطی خوش نطق جانمدح تو خواند همه بلبل خوشخوان دل
خدمت تو کسوتی ست راست به بالای جانمدحت تو آیتی ست آمده درشان دل
گر نرسیدی به کس نکهتی از خُلق توکی بشکفتی ز غم غنچه خندان دل
عرصه ملک جهان هست به کام دلتگرچه کسی را جهان نیست به فرمان دل
هر که نخواهد ترا خرّم و خندان و شادتا ابدش باد غم ساکن زندان دل
ای شه والاگهر بنده کمتر جلالخون دل آورده است پیش تو بر خوان دل
سیل جفای سپهر کرد دلم را خرابدل ده و معمور کن خانه ویران دل
دارم از اندوه دهر بی سر و سامان دلیحال من اندازه کن از سر و سامان دل
تو ز سر مرحمت بر دلم آبی بزنورنه بسوزد مرا آتش پنهان دل
سهل مدان نظم من زانکه بسش نکته هستلؤلؤیی از بحر جان گوهری از کان دل
گوهر نظم مرا جوهرییی در خور استتا که برآرد گهر زین گهرافشان دل
تا که به میدان دهر دلشدگان را بودزلف کمند بتان موضع جولان دل
تا متزلزل شود طارم ایوان جانتا متخلّل شود جمله ارکان دل
باد سر کوی تو منزل و مأوای جانبا خم گیسوی تو بیعت و پیمان دل
تا فلک و آفتاب هست چو چوگان و گویگوی مراد تو باد در خم چوگان دل
باد دل دشمنت مکمن طوفان غمهم تن و هم جان او غرقه طوفان دل