گنج

شمارهٔ ۵

تا کی کشم انتظار رویت صنماسرگشته شدم به جستجویت صنما
در حسرت روی خوبت ای جان و جهانگشتم ز مجاوران کویت صنما
از بس که جفا کشد دل خسته مااندیشه کن از ناله آهسته ما
باز آی ز راه لطف و از روی کرمبگشا گره از کار فرو بسته ما