گنج

شمارهٔ ۵

اگرچه یار تواند به سوی خسته، نظرز روی لطف فکندن ولی نمی‌فکند
چرا همیشه دل دشمنان کند خرمچرا مدام دل دوستان خود شکند
مکن مکن که ز باغ دل وفادارانکسی درخت محبّت ز بیخ برنکند