شمارهٔ ۸۲۲
چند ز دیده خون دل بر رخ جان چکانمشچند فغان ز عشق تو تا به فلک رسانمش
آتش اشتیاق تو شعله زند درون جانهر دم از آب دیدگان باز فرونشانمش
ای تو چو سرو جان ما در چمن جهان خرامتا سر و جان به پای تو همچو درم فشانمش
راست بگو که چون قلم در صفت جمال تومردم دیده در جهان چند به سر دوانمش
دل بستد ز دست ما برد به پای غم فکندهم به تواَم امید آن هست که واستانمش
قدر وصال دوستان چون نشناختم چه سودگر پس ازین شبی دگر یابم قدر دانمش
بو که شبی به دست من دامن وصلش اوفتدتا ز غم جهان مگر یکسره وارهانمش
توسن عشق دوست را زینِ مراد کردهامعرصه وصل عرض کن تا به میان چمانمش
گر ندهد درین جهان کام من رمیده دلروز جزا در آن جهان دست منست و دامنش