بخش ۸۰ - گریختن کوش

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۷ بیت

گریزان شد از بیم جان زی سپاههمی تاخت او تا برِ اسب شاه

سپاهش دگر باره بشتافتندمر او را چنان خسته دریافتند

بر اسبش نشاندند بردند تیزچنان لشکری ز آتبین در گریز

ببستند پس خستگی‌هاش سختبدو هر کسی گفت کای نیکبخت

ز تو کار دشمن به جایی رسیدکه گر مرغ گردد نشاید پرید

گرفتار در زیر کوهی بلندهمی هر زمان بیم جان و گزند

به جانت چرا کرد باید خطربمان تا بیاید سپاه پدر

چو لشکر بیاید به یک کارزاربرآریم از این ناسپاسان دمار

چو جان را همی کوشد این بدگهرتو در کار او رنج چندین مبر

همان شب شود کار ایشان پدیدکه لشکر ز چین سوی خسرو رسید

نماند یکی زنده ز ایران‌ سپاهبه فرّ تو پیدا شود کام شاه

وز آن روی چون آتبین گشت بازدر اندیشه بود آن شب دیرباز

وز این روی شد کوش پیش پدرز ناورد کرد آگهش در به در

دژم گشت و گفت آتبین جادو استز پاکی و پرمایگی یک سو است

نبایست با او نبرد آزمودکز او بهر ما نیست جز تیره دود

بمان تا فراز آید از چین سپاهچو آید، شود کار دشمن تباه

شب آمد پراگنده گشتند و کوشبخفت و برآسود و آمد به هوش

خلاصه

هوش مصنوعی: مردی از سپاه به دلیل ترس از جانش، به سرعت از میدان جنگ فرار می‌کند و بر اسب شاه سوار می‌شود. سپاهش او را خسته می‌یابند و او را سوار کرده و به سرعت می‌برند. در حالی که گروهی از دشمنان در حال نزدیک شدن به آن‌ها هستند، افراد به او می‌گویند که بهتر است صبر کند تا سپاه پدرش بیاید و با هم دشمنان را شکست دهند. او در زیر کوهی بلند، از ترس جانش در نگرانی است. شب فرارسیده و سپاه پدر به میدان می‌آید و در نتیجه، هیچ کس از دشمنان زنده نمی‌ماند. او پس از این پیروزی، به پدرش خبر می‌دهد که باید مراقب جادوگر آتبین باشد و نباید با او درگیر شود، زیرا از او تنها درد و رنج نصیب می‌شود. در نهایت، شب به پایان می‌رسد و سپاه به آرامش می‌رسد.