بخش ۳۴۹ - در آرزو کردن کوش شکار را و گم شدن او در بیشه

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۹ بیت

شکار آرزو کرد یک روز کوشبشد با سواران پولادپوش

بر آنگه که برزد ز کوه آفتابز یوز و سگ و باز و چرخ و عقاب

فراوان کشیدند پیش اندرشپرستنده و نامور لشکرش

شکاری به کردار گوری بزرگبه پیش اندر آمدْش پویان چو گرگ

سرش چون سر شیر پولادچنگز سر تا به پایان تنش رنگ رنگ

چو مرجان شد آن آهوی تیزتگدم یوز و شاهین و پوینده سگ

دل کوش گفتی که مهرش بتافتسبک بادپا بر پی وی شتافت

از آن بادپایان آبی‌نژادکه او را سرافراز طیهور داد

همه روز تا شب همی تاخت بورنیامد به دید اندرش گَرد گور

جهاندیده کوش از پی گور، تفتبه کردار باد اندر آن بیشه رفت

ز دیدار او گور شد ناپدیدتو را بشنوانم شگفتی که دید

همی گشت در بیشه یکچند گاهمگر یابد او باز گُم‌کرده راه

سراسیمه شد، ره نیامد پدیدکنون راز یزدان بباید شنید

همه روز گشتی چنان خشک لبشکاری گرفتی به هنگام شب

ز پیکان تیر آتش افروختیوزآن چوب بیشه همی سوختی

وزآن رانِ نخچیر کردی کباببخوردی و خفتی، به هنگام خواب

نمد زین به جای سر تخت گرمبه زیرِ سر اندر گیاهای نرم

چنین بود وآنگه چنین گشت کارنگر تا نشوری تو با روزگار

که رازش همه زیر بند اندر استبزرگی به کانِ گزند اندر است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شکار آرزوی گشت و با سواران پولادپوش به شکار رفت. در روزی که آفتاب از کوه می‌تابید، او و همراهانش به دنبال یوز، سگ، باز و عقاب به پیش رفتند. شکار مانند گوری بزرگ بود و سرش مانند شیر بود که رنگ‌های مختلفی داشت. یکی از شکارها، آهویی تیزتگ بود که دل کوش به او گرایش پیدا کرد و او هم به دنبالش شتافت. صبح و شب به دنبال او می‌دوید، ولی گور ناپدید شد. کوش که جهانی دیده بود، به دنبال گور در بیشه رفت و به دنبال او گشت اما موفق نشد. سپس خسته و ناامید به خواب رفت و در خواب افکارش را مرور کرد. پیامی درباره بزرگ‌منشی و احتیاط به او داده شد که نباید با روزگار بی‌احتیاطی کند، زیرا رازها در زیر بند زندگی پنهان است و بزرگ‌منشی در خطر است.