بخش ۲۶۹ - تسلیم شهر و زنهار دادن کوش سپاه قراطوس را

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۴۲ بیت

بترسید مردم ز پیغام اویبدادند هم در زمان کام اوی

گشادند شهر و شدندش به پیشهمی هدیه‌ای ساخت هر یک ز خویش

فراوان گهر بر سرش ریختندبسی لابه و پوزش انگیختند

بپرسیدشان کوش و پس با سپاهبه شهر اندر آمد به ایوان شاه

سرای قراطوس پُر گنج دیدکه دست نویسنده بر رنج دید

شتر خواست از دشت و مردان کاربفرمود تا ساربان کرد بار

به یک هفته گنج قراطوس شاهتهی کرد و برداشتش تاج و گاه

به هشتم به لشکرگه آورد گنجرها کرد در شهر مردان رنج

سواران شمشیرزن سی هزارچنین گفت با لشکری نامدار

که بی مُهر و فرمان من زآن سپاهنباید که در شهر یابند راه

سپاه قراطوس را زآن سپسفرستاد با نامه‌ها چند کس

که دادم شما را به جان زینهارپیاده هر آن کس که هست و سوار

به لشکرگه آرید خرگاه خویشبه جان ایمن از تیغ بدخواه خویش

اگر پیش تو سرد گوید کسیز ما خواری آید بر او بر بسی

مگر خویش و پیوند آن تیره‌هوشکه گشتند با ما چنین سخت‌کوش

کشیدن سر از راه شاه بلندنگر، تا چه بار آورد جز گزند

که ایشان گنهکار و بدگوهرندبه پادافره تیغ ما در خورند

چو از تیغ کوش ایمنی یافتندبه لشکرگه خویش بشتافتند

دگر روز گردنکشان و سپاهبسی هدیه بردند نزدیک شاه

نهادند رخسارگان بر زمینهمی خواند هرکس بر او آفرین

وزآن پس، چنین گفت هرکس که شاهبیامرزد این بار ما را گناه

قراطوس بود و نیاگان اونیاگان ما زیر فرمان او

نه رای و نه آیین بد داشتیمکه راه نیاگان خود داشتیم

چو گردن کشد بنده از شهریارنباشد پسندیدهٔ هوشیار

کنون چون چنین روی برتافت بختاز او بستد و شاه را داد تخت

همه بندگانیم بسته‌میانوگر پیش تختش سرآید زمان

رمانش بی زفر ننهیم پایگر آمرزش آرَد به ما بر به جای

به رخ تازه شد کوش و بنواختشانبه اندازه بر پایگه ساختشان

از این بار، گفتا، شما را گناهببخشودم و برنهادم به شاه

اگر بار دیگر ز فرمان منبتابید گردن ز فرمان من

شما را به نزدیک من زینهارنباشد، نه آمرزش آرم به کار

کنون شاد و خشنود گردید بازسراسر بدین لشکر آرید ساز

به چیزی که آن دیگری راست، دستنباید کشیدن چو بیهوش و مست

جز آن چیز کآن خود شما را بوَدمگر بند کز سنگ خارا بوَد

چو برداری آن را که بنهاده‌ایبه بند اندری گرچه آزاده‌ای

سپاه آفرین کرد و گشتند بازکشیدند نزدیک او رخت و ساز

وزآن پس به ایرانیان گفت شاهکه دشمن کنون با شما گشت راه

برایشان نباید که خواری کنیدهمه خوبی و سازگاری کنید

بباشید با آن سپه یکدلهنخواهم که باشد کسی را گله

بیامیخت آن هر دو لشکر بهمبهم بودشان شادمانی و غم

سراپردهٔ دشمن و هرچه بودبدیشان ببخشید و خوبی نمود

زن و بچه و گنج او گاه خواببه کشتی فرستاد از آن سوی آب

خلاصه

هوش مصنوعی: مردم از پیغام یک پادشاه ترسیدند و برای جلب رضایت او به شهر آمدند. هدایای زیادی برای او آوردند و از او پوزش خواستند. پادشاه، قراطوس، گنجینه‌ای از شهر را برداشت و به لشکر خود آورد. او به سپاهش دستور داد که هیچ‌کس بدون اجازه او وارد شهر نشود. قراطوس با نامه‌هایی به سپاهش دستور داد که پیاده و سواره به قلعه‌اش بیایند و از او بخواهند که ببخشد. وقتی سپاه به او رسید، هدایایی برایش آوردند و همگی از او آمرزش خواستند. قراطوس از گناه آن‌ها گذشت اما هشدار داد که اگر دوباره از او سرپیچی کنند، دیگر بخششی نخواهد کرد. سپس به آن‌ها دستور داد که با سپاه ایرانیان به خوبی رفتار کنند و از ایجاد تنش خودداری کنند. در نهایت، دو لشکر با هم آشتی کردند و هرگونه کینه و دشمنی را کنار گذاشتند.