بخش ۱۲ - رسیدن نامه ی کوش به مانوش و فرستادن نامه به سوی کوش

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۳۱ بیت

چنین تا به درگاه مانوش شدهمه رنج راهش فراموش شد

چو مانوش برخواند گفتار شاهز اندیشه شد رنگ رویش چو کاه

فرستاده را گفت کاین شاه نواگرچه بزرگ است و جنگی و گو

شمردن نباید مرا ز آن شمارکه کرده‌ست زنگی و تازی شکار

گر آهنگ آن بارگاه آورمچو ریگ بیابان سپاه آورم

بفرمود کاو را فرود آوریدبه پیشش می و جام و رود آورید

به دلش اندر اندیشه آمد پدیدیکی پاکدل ز انجمن برگزید

بدو گفت نزد فرستاده شوسخن خواه از او هر زمان نو به نو

نشان رخ خسرو از وی بجویچنانچون بگوید مرا بازگوی

فرستاده رفت و نشان باز جُستچنان یافت کز پوست آهو درست

چو مانوش را شد درست این گمانبیاورد دستور را در زمان

بدو گفت گفتار شاهانِ پیشهمانا نباشد در آن کمّ و بیش

همان شاه با جنگ و جوش آمده‌ستکه از دانش دارنوش آمده‌ست

تو را رفت باید کنون بی‌سپاهبه دیدن مر این شاه را پیشگاه

نشان و تن و چهره و کار اوهمان ساز و آیین و کردار او

سپاهش ببینی که چون است و چندچو دانی که با او نباشم بسند

ز من هرچه خواهد به جای آوریهمه گفتنی زیر پای آوری

مگر من به پیشش نیایم به راهدگر هرچه خواهد ز ما گو بخواه

فرستاده را چیز بسیار دادفراوان درم داد و دینار داد

یکی پاسخ نامه فرمود زودفراوان در آن مهربانی نمود

چنین گفت کای شاه رزم‌آزماینفرمودمان کینه جستن خدای

نه تاراج فرمود و خون ریختننه اندر جهان شورش انگیختن

وگرنه به گنج و به مردان کارنتابم ز کس روی در کارزار

یکی گر شود کشته از لشکرمبتر زآن که ویران شود کشورم

ز گفتار من گر نیایدت رنجبمانی بجای این همه کام و گنج

چنانچون گذشتند ما بگذریماز ایدر چه بردند تا ما بریم

بی آزاری و نیکنامی گزینز گیتی بسنده کن ایران زمین

جهاندیده دستور را بی‌سپاهفرستادم اینک بدان بارگاه

ز رای تو آگاه گردد درستبجای آورد هرچه خواهی تو چُست

که گیتی نیرزد به پرخاش و جنگبدین مایه ما را بدو بر درنگ

چو دست نویسنده نامه نوشتبه دستور فرمود تا برنشست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، مانوش به درگاه شاه می‌رود و تمام سختی‌های سفرش را فراموش می‌کند. او به فرستاده شاه می‌گوید که نباید او را با جنگ و فایده‌های دیگر به حساب آورد، چون او با سربازانش چون ریگ بیابان خواهد آمد. مانوش از فرستاده می‌خواهد که نماینده‌ای از انجمن را انتخاب کند تا به او خبر بدهد و نشان وشخصیت شاه را از او بپرسد. فرستاده به درخواست مانوش پاسخ می‌دهد و نیز فرمانی از مانوش دریافت می‌کند. سپس فرستاده به دستور مانوش می‌گوید که شاه آمده تا با جنگ و خونریزی به کشوری آسیب نرساند و از او می‌خواهد که به جای کینه و جنگ، به صلح و آرامش روی بیاورد. او تأکید می‌کند که نباید کشور و مردم به واسطه یک جنگ آسیب ببینند. در پایان، از فرستاده خواهش می‌کند تا آرامش و صلح را برای دو طرف حفظ کند و دست‌نوشته‌ای از نامه را به درگاه شاه می‌فرستد.