شمارهٔ ۷ - خرس و صیّادان

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۲۸ بیت

یکی خِرس بودست در جنگلیدَرَنده هَیُونی قوی هِیکلی

دو صیّادِ استادِ چالاک و چُستیکی آلفرِد نام و دیگر اُگُست

نمودند بر یک رِباطی ورودکه بر جنگلِ خرس نزدیک بود

سخن آمد از خرس اندر میانبر ایشان نمودند تعریفِ آن

که در جُثه بی‌حد بزرگ است اوبود پوستش پر بها و نکو

بسی آمدند از شکار آورانکه عاجز بماندند از صیدِ آن

اُگُست آن زمان گفت که ما دو یاربه زودی نماییم او را شکار

از آن جانور ما نداریم باککه صیّاد این جا بود ترسناک

به جنگل برفتند آن دو جوانپیِ خرس گشتند هر سو روان

قضا را نمودند هر جا گذرندیدند آن روز از خرس اثر

ز جنگل سویِ خانه باز آمدندبدین حال بودند خود روزِ چند

بماندند یک هفته در آن رِباطز هر قسم مأکولشان در بِساط

خریدند از میزبان نان و آبندادند وجهِ طعام و شراب

نمودند با او قرار و مدارکه سازیم چون خرس را ما شکار

فروشیم پس جلدِ آن خرس رانماییم مر قرضِ خود را ادا

همان قسم روزی به جنگل شدندپیِ خرس هر سو شتابان بُدند

بدیدند تا مِتر مارتَن رسیدبغّرید از دور چون آن دو دید

دو صیّادِ با جُرأت و خودپسندکه ناکُشته‌اش پوست بفروختند

در آن دم که دیدند آن بیل تننمودند کَم جرأتِ خویشتن

فُتاد آلفرِد را تفنگش ز دستز بیمش به بالای شاخی بجست

اُگُست آن زمان خفت چون مردِگاننیاورد بیرون نفس از دهان

چو نزدیک باشد متر مارتن بر اوبسی کرد مر گوش بینیش بو

وَرا مُرده پنداشت، زوبر گذشتچو از چشمِ ایشان بسی دور گشت

اگست از زمین جَست شوریده بختبشد آلفرد بر زمین از درخت

بگفتا بر او با لبِ نیم خندچه در گوشَت آن خرس بنهاد بند؟

چنین داد پاسخ که این گفتِ اوستچو ناکُشته‌ای خرس مفروش پوست

چه خوش گفت فردوسیِ بی‌قرینبه شهنامه در جنگِ خاقانِ چین

«فرستاده گفت ای خداوندِ رَخشبه دشت آهویِ ناگرفته مبخش!»

خلاصه

هوش مصنوعی: داستان درباره دو صیاد به نام‌های آلفرد و اگست است که تصمیم می‌گیرند یک خرس بزرگ را شکار کنند. آنها به جنگل می‌روند و به جستجوی خرس می‌پردازند، اما هیچ اثری از او نمی‌یابند و بعد از یک هفته از تلاش‌هایشان ناامید به خانه برمی‌گردند. پس از مدتی دوباره به جنگل می‌روند و بالاخره خرس را می‌بینند. اما وقتی خرس به آنها نزدیک می‌شود، شجاعتشان را از دست می‌دهند و یکی از آنها به درخت می‌پرد و دیگری به شدت می‌ترسد. در نهایت، یکی از آنها به شوخی می‌گوید که در واقع نمی‌توانند خرسی که شکار نکرده‌اند را بفروشند. داستان به تمسخر خودپسندی و ترس انسان‌ها از مخلوقات وحشی می‌پردازد.