شمارهٔ ۵۷ - بامداد

۱۱ بیت

صبحدم کاین مرغ گیهان آشیانبال بگشاید فراز کوهسار

پنجه و منقار نورافشان اوپرده شب را نماید تار و مار

در چمن پروانه عاشق منشآن گل جان دار خوش نقش و نگار

از غلاف پیرهن آید برونپیرهن بر تن درد از عشق یار

بر پرد زین گل به آن گل شادمانبوسد این را غبغب و آن را عذار

**********

همچنان آن طفلک شیرین زباندر لطافت آمده چون گل به بار

سالم و سرخ و سفید و چاق و گردبا دو چشم چون ستاره نوربار

همچو گوهر کز صدف آید برونآید از شادیچه بیرون شادخوار

بنگرد بر گلبنان خانگیبال بگشاید همی پروانه وار

دست مادر بوسد و روی پدراین در آغوشش کشد آن در کنار

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر زیبا، صبحگاه با صدای پرنده‌ای آغاز می‌شود که در بالای کوه پرواز می‌کند و با نور منقار و پنجه‌اش تاریکی شب را می‌شکافد. در چمن، پروانه‌ای عاشق به گل‌های خوش نقش و نگار می‌نگرد و از عشقش به یار، لباس خود را به تن می‌کند. همچنین، کودک شیرینی مثل گل در حال تماشا و بازی است که چهره‌اش شاداب و رنگین است. او با دستانش به پدر و مادرش ابراز عشق می‌کند و در آغوش آن‌ها احساس خوشحالی و آرامش می‌نماید. شعر تصویری از زیبایی، عشق و پیوند خانوادگی را به تصویر می‌کشد.