شمارهٔ ۳۷ - جواب وحید

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انخرسند۱۲ بیت

ستوده طبع وحیدا رسید نامۀ توشد از رسیدنش این جان ناتوان خرسند

ز گفته های تو در وصف خویش خُرسندمچنان که از کرم ابر، بوستان خرسند

نه من به تنها خرسند از آن شدم که شودبرای هر که فرستند ارمغان خرسند

اَخ الفضایل و اُمُ المَکارِمی و ز تودل ابوالفرج و ابن خلّکان خرسند

زمانه فرصت این حرف‌ها به ما ندهدغمین مباش اگر نیستی به جان خرسند

به هر که در نگری چون من و تو دلتنگستگُمان مبر که بود کس در این جهان خرسند

اگر ز درد دل بنده باخبر باشیشوی ز درد دل خویش بی‌گمان خرسند

من از روان خود آزرده‌ام ولی مَردمازین که هست فلان شعرِ من روان خرسند

چنانکه در غم جان کندن است مردِ صلیببه نَظرِه جمعی در پایِ دارِ آن خرسند

تمام بی‌هنرانند خلق دورهٔ ماچسان شود دو هنرور در آن میان خرسند؟

ز ضعف اهل دل ارباب مُلک خرسندندچنانکه راهزن از ضعف کاروان خرسند

من ار ملول گذشتم ز دوستان سهلستبه جای بنده بمانند دوستان خرسند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات شاعر نسبت به نامه‌ای که از وحیدا دریافت کرده، می‌پردازد. شاعر با ابراز خوشنودی از پیام وحیدا، احساس رضایت و شادمانی خود را از ارتباط برقرار شده بیان می‌کند. او تأکید می‌کند که این خوشحالی تنها برای خود او نیست، بلکه برای همگان که این نامه را دریافت می‌کنند نیز شادی‌آور است. شاعر به کنایه می‌گوید که اگرچه در دنیا غم و درد بسیار است، اما این ارتباطات انسانی می‌تواند موجب شادی شود. به نوعی، او از دردهای خود می‌گوید و احساس می‌کند که دیگران نیز در آن خرسند نیستند. در نهایت، او به زندگی و دوستانش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه ممکن است از دوستانش دور شود، اما آن‌ها هنوز هم در کنار هم به یاد او خواهند بود.