بخش ۷ - ای که ز من فزودهای گرمی آه و ناله را
وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: الهرا۵ بیت
ای که ز من فزودهای گرمی آه و ناله رازنده کن از صدای من خاکِ هزارساله را
با دلِ ما چهها کنی تو که به بادهٔ حیاتمستی شوق میدهی آب و گُلِ پیاله را
غنچهٔ دلگرفته را از نفسم گرهگشایتازه کن از نسیمِ من داغِ درونِ لاله را
میگذرد خیالِ من از مه و مهر و مُشتریتو به کمین چه خفتهای، صید کن این غزاله را
خواجهٔ من نگاه دار آبروی گدای خویشآنکه ز جوی دیگران پُر نکند پیاله را