بخش ۶۱ - دو عالم را توان دیدن بمینائی که من دارم

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اییکهمندارم۴ بیت

دو عالم را توان دیدن بمینائی که من دارمکجا چشمی که بیند آن تماشائی که من دارم

دگر دیوانه ئی آید که در شهر افکند هوئیدو صد هنگامهٔ خیزد ز سودائی که من دارم

مخور نادان غم از تاریکی شبها که میآیدکه چون انجم درخشد داغ سیمائی که من دارم

ندیم خویش میسازی مرا لیکن از آن ترسمنداری تاب آن آشوب و غوغائی که من دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به قدرت و زیبایی دیدگاه و حالات خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که دیگران نمی‌توانند همچون او چیزهای حیرت‌انگیز را ببینند و تجربه کنند. دیوانگی و شور و شوق او به اندازه‌ای است که می‌تواند در شهر هیاهوی زیادی برپا کند. او به نادانان توصیه می‌کند که از تاریکی شب نترسند، زیرا در درون او نوری درخشان وجود دارد. اما او از این می‌ترسد که دوستی‌اش نتواند آشفتگی و شلوغی احساساتش را تحمل کند. به طور کلی، شاعر به توصیف شدت احساسات و تجربیات منحصر به فرد خود می‌پردازد.