بخش ۳۷ - هوای خانه و منزل ندارم

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ارم۷ بیت

هوای خانه و منزل ندارمسر راهم غریب هر دیارم

سحر می گفت خاکستر صبا را«فسرد از باد این صحرا شرارم

گذر نرمک ، پریشانم مگردانز سوز کاروانی یادگارم»

ز چشمم اشک چون شبنم فرو ریختکه من هم خاکم و در رهگذارم

بگوش من رسید از دل سرودیکه جوی روزگار از چشمه سارم

ازل تاب و تب پیشنیهٔ منابد از ذوق و شوق انتظارم

میندیش از کف خاکی میندیشبجان تو که من پایان ندارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، شاعر از احساس دل‌تنگی و تنهایی خود می‌گوید. او از بی‌سر و سامانی و غربت در دیاری ناشناخته سخن می‌گوید و به یادگارهایی از زندگی اشاره می‌کند. او به سوز و گداز درونی خود و اشک‌هایی که مانند شبنم از چشمانش می‌ریزد، اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که همه چیز گذرا و فانی است، اما در دلش شوق و انتظار برای آینده وجود دارد. او بر این نکته تأکید می‌کند که نمی‌توان به ظواهر مادی زندگی دل بست، چون جوهر وجود او فراتر از خاک و زمان است و پایانی ندارد.