بخش ۱۳۶ - خود را کنم سجودی ، دیر و حرم نمانده

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: منمانده۶ بیت

خود را کنم سجودی ، دیر و حرم نماندهاین در عرب نمانده آن در عجم نمانده

در برگ لاله و گل آن رنگ و نم نماندهدر ناله های مرغان آن زیر و بم نمانده

در کارگاه گیتی نقش نوی نبینمشاید که نقش دیگر اندر عدم نمانده

سیاره های گردون بی ذوق انقلابیشاید که روز و شب را توفیق رم نمانده

بی منزل آرمیدند پا از طلب کشیدندشاید که خاکیان را در سینه دم نمانده

یا در بیاض امکان یکبرگ ساده ئی نیستیا خامهٔ قضا را تاب رقم نمانده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس ناامیدی و ناکامی شاعر اشاره دارد. شاعر از عدم وجود نشانه‌های زیبایی و تحولی مثبت در دنیا سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که در طبیعت و زندگی هیچ چیزی باقی نمانده است که آن را شایسته‌ی ستایش یا سجده بداند. او به عدم فعالیت و تغییر در جهان اشاره می‌کند و با طرح سوالاتی، از بی‌معنایی و رکود موجود در زندگی و هستی انسان‌ها ابراز تاسف می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که شاید هیچ چیز جدیدی برای خلق یا تجربه کردن وجود ندارد.