بخش ۱۳۴ - من بندهٔ آزادم عشق است امام من
من بندهٔ آزادم عشق است امام منعشق است امام من عقل است غلام من
هنگامهٔ این محفل از گردش جام مناین کوکب شام من این ماه تمام من
جان در عدم آسودهٔ بی ذوق تمنا بودمستانه نوا ها زد در حلقه دام من
ای عالم رنگ و بو این صحبت ما تا چندمرگست دوام تو عشق است دوام من
پیدا به ضمیرم او پنهان به ضمیرم اواین است مقام او دریاب مقام من