بخش ۲۵۳ - بیا که بلبل شوریده نغمه پرداز است

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ازاست۷ بیت

بیا که بلبل شوریده نغمه پرداز استعروس لاله سراپا کرشمه و ناز است

نوا ز پردهٔ غیب است ای مقام شناسنه از گلوی غزل خوان نه از رگ ساز است

کسی که زخمه رساند به تار ساز حیاتز من بگیر که آن بنده محرمراز است

مرا ز پردگیان جهان خبر دادندولی زبان نگشایم که چرخ کج باز است

سخن درشت مگو در طریق یاری کوشکه صحبت من و تو در جهان خدا ساز است

کجاست منزل این خاکدان تیره نهادکه هر چه هست چو ریگ روان به پرواز است

تنم گلی ز خیابان جنت کشمیردل از حریم حجاز و نوا ز شیراز است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌ها و لطافت‌های دنیا اشاره می‌کند و بلبل را به عنوان نماد عشق و شور و شوق معرفی می‌کند. او از نغمه‌های غیبی صحبت می‌کند که نه از سازها و گل‌ها، بلکه از روح و درون انسان نشأت می‌گیرد. شاعر به راز و رمز زندگی و مسائل انسان‌ها اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هرچقدر هم که مشکلاتی در دنیا وجود دارد، نباید از تلاش در راه عشق و دوستی غافل شد. او همچنین به زیبایی‌های طبیعی و مکان‌های مقدس اشاره می‌کند و از این که چگونه روح انسان در جستجوی زیبایی و حقیقت است، سخن می‌گوید.