بخش ۱۷۷ - نسیم صبح
ز روی بحر و سر کوهسار می آیمولیک می نشناسم که از کجا خیزم
دهم به غمزده طایر پیام فصل بهارته نشیمن او سیم یاسمن ریزم
به سبزه غلتم و بر شاخ لاله می پیچمکه رنگ و بو ز مسامات او بر انگیزم
خمیده تا نشود شاخ او ز گردش منبه برگ لاله و گل نرم نرمک آویزم
چو شاعری ز غم عشق در خروش آیدنفس نفس به نوا های او در آمیزم