بخش ۱۷۰ - نوای وقت
خورشید بدامانم انجم به گریبانمدر من نگری هیچم در خود نگری جانم
در شهر و بیابانم در کاخ و شبستانممن دردم و درمانم ، من عیش فراوانم
من تیغ جهانسوزم ، من چشمهٔ حیوانم
چنگیزی و تیموری ، مشتی ز غبار منهنگامهٔ افرنگی یک جسته شرار من
انسان و جهان او از نقش و نگار منخون جگر مردان، سامان بهار من
من آتش سوزانم من روضه رضوانم
آسوده و سیارم این طرفه تماشا بیندر بادهٔ امروزم کیفیت فردا بین
پنهان به ضمیر من صد عالم رعنا بینصد کوکب غلطان بین صد گنبد خضرا بین
من کسوت انسانم پیراهن یزدانم
تقدیر فسون من تدبیر فسون توتو عاشق لیلائی من دشت جنون تو
چون روح روان پاکم از چند و چگون توتو راز درون من ، من راز درون تو
از جان تو پیدایم ، در جان تو پنهانم
من رهرو و تو منزل من مزرع و تو حاصلتو ساز صد آهنگی تو گرمی این محفل
آوارهٔ آب و گل ، دریاب مقام دلگنجیده بجامی بین این قلزم بی ساحل
از موج بلند تو سر بر زده طوفانم