بخش ۳۳ - در بیان قید در مقام تمکین
ای اسیر خود حجاب خود توئیپاک باید دامن از گرد دوئی
جان چو پروانه بروی شمع باشآنگهی در بزم وحدت جمع باش
یک دل و صد آرزویش مشکل استیک مرادت بس بود چون یک دلست
هر کرا در دل پریشانی کشدزود بنیادش به ویرانی کشد
جان عاشق جمع در عین بقاستمرغ آزاد است و باز آشناست
تفرقه در بندگی پیدا شودزانکه بازارت پر از غوغا شود
تفرقه ز احوال حق آمد پدیدجمع گشت آنکه به اوصافش رسید