شمارهٔ ۲۵۴
روزم چو شب تیره شد از درد جدائیای روشنی دیده غمدیده کجائی
حال من مجروح جگرخسته چه دانیجانا چو نداری خبر از درد جدائی
گر بهر عیادت قدمی رنجه نکردیباری چو بمیرم بسر تربتم آئی
از خسته دلان وه که چه فریاد برآیدناگه تو اگر از در عشاق درآئی
آنرا که چو من صید غم عشق تو گرددنی پای گریز است و نه امید رهائی
بی درد دلارام نمیگیردم آرامای درد دلارام توام عین دوائی
ما همچو حسین از غم تو چاره نداریمتو چاره جان و دل بیچاره مائی