شمارهٔ ۲۴۵
ایکاش در هوای تو من خاک گشتمیباری ز ننگ هستی خود پاک گشتمی
گر بودمی بشادی وصلت امیدوارکی من ز درد هجر تو غمناک گشتمی
ای کاش در شکارگهت صید بودمیتا یک نفس مصاحب فتراک گشتمی
پیوسته سجدگاه ملک بودمی اگرزیر سم سمند تو من خاک گشتمی
چون عاقبت ز دست بتان کشته گشتنی استباری قتیل آن بت چالاک گشتمی
گر چون حسین خاک درت بودمی بقدرچون عرش تاج تارک افلاک گشتمی