شمارهٔ ۲۳۷

قافیه: انی۹ بیت

چه حذر کنم ز مردن که توام بقای جانیچه خوش است جان سپردن اگرش تو میستانی

هله تیغ عشق برکش بکش این شکسته دل راکه ز کشتن تو یابد دل مرده زندگانی

پی جستن نشانت ز نشان خود گذشتمکه کسی نشان نیابد ز تو جز به بی نشانی

ز خمار خودپرستی چو مرا نماند طاقتقدحی بیار ساقی ز چنان مئی که دانی

ز زلال خضر جامی بچشان و ده بقائیکه بجان رسیدم ای جان ز غم جهان فانی

نفسی مرو ز پیشم بنما جمال خویشمبشکن هزار توبه که بلای ناگهانی

گه جلوه جمالت قدح از حدق بسازمکه چشم شراب غیبی به پیاله نهانی

لب ما و آستینت سر ما و آستانتاگرم بخویش خوانی و گرم ز پیش رانی

چو حسین عاشقی تو که هزار ذوق یابدبگه سئوال رویت بجواب لن ترانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر از عدم ترس از مرگ سخن می‌گوید و بیان می‌کند که جان سپردن به معشوق بسیار لذت‌بخش است. او از عشق به عنوان تیغی یاد می‌کند که می‌تواند دل شکسته‌اش را به زندگی دوباره بازگرداند. همچنین، شاعر به جستجوی نشانی از معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ نشانی بهتر از بی‌نشان بودن خود معشوق نیست. در ادامه، او از باده عشق و می‌طلبد که او را از غم دنیا برهاند و جمال معشوق را به نمایش بگذارد. در نهایت، اشاره به عشق حسینی و لذت‌های ناشی از آن، بیانگر عمق احساسات و شور و شوق عاشقانه است.