شمارهٔ ۱۹۷
بدین کرشمه بهر جانبی نگاه مکنبخون غمزدگان چشمها سیاه مکن
کدام عشوه گر و بیوفا ترا آموختکه التفات بدین خسته گاه گاه مکن
منم که یاد تو پیوسته ورد جان من استتو خواه یاد کن این خسته را و خواه مکن
بجرم آنکه محب توام چه می کشی امچو من گناه نکردم تو هم گناه مکن
چو دل بوصل تو بستم ندا رسید ز غیبکه ای گدا طلب قرب پادشاه مکن
دلا چو بار دهندت بر آستانه یاربه راستان که جز از آستان پناه مکن
حسین اگر قدمت ثابتست در ره عشقهزار زخم بخور از حبیب و آه مکن