شمارهٔ ۱۹۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انگفتن۷ بیت

نتوان لعل فرح بخش ترا جان گفتنکانچه آید بدهان پیش تو نتوان گفتن

عارضت را که بر او مهر فلک دربان استروشن است اینکه نیارم مه تابان گفتن

قامتت را که از او طوبی و جنت خجل استراستی را نتوان سرو خرامان گفتن

گفتم از طره خال تو پریشان حالمگفت باری ز تو عیب است پریشان گفتن

گفتمش از تو فراوان غم و محنت دارمگفت حاصل چه از این هرزه فراوان گفتن

آخر ای دوست که با محنت و درد تو مرانیست حاجت سخن راحت و درمان گفتن

آشکارا چو مرا سوخته ای همچو حسینتا به کی با دگری قصه پنهان گفتن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که توان بیان واقعیات و زیبایی‌های معشوق را ندارد و هر چه را که در دل دارد، نمی‌تواند به زبان آورد. معشوقش چنان زیباست که حتی در وصف او نیز کلمات کم می‌آورند. شاعر از غم و درد خود به خاطر دوری از معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که دیگر نیازی به گفت‌وگو درباره مشکلاتش ندارد، زیرا عشق او به حدی عمیق و سوزناک است که نیازی به توضیح اضافی نیست. در نهایت، شاعر حس می‌کند که آسیب دیده و سوخته است، مانند حسین، و این درد او را از بیان آشکار احساساتش در مورد دیگران باز می‌دارد.