شمارهٔ ۱۷۰
ما بار تن ز کوی وصال تو می بریموز بهر توشه عشق جمال تو میبریم
تا دوست را ز دوست بود یادگارئیدل با تو میدهیم و خیال تو میبریم
دلهای ما بدام بلا میشود اسیرهردم که نام دانه خال تو میبریم
چون مصریان بضاعت ما تنگ شکر استزیرا که نکته ای ز مقال تو میبریم
مانند خضر چاشنی چشمه حیاتاز لفظ همچو آب زلال تو میبریم
ننگ وجود خویشتن از روی مسکنتاز خاک آستان جلال تو میبریم
جانا حسین هست مقیم درت ولیکبار بدن ز بیم ملال تو می بریم