شمارهٔ ۱۶۴

قافیه: اندارم۱۰ بیت

گرچه از دست غمت حال پریشان دارمنکنم ترک غم عشق تو تا جان دارم

جان چه باشد که از او دل نتوانم برداشتمن که در سر هوس صحبت جانان دارم

از مقیمان مقام سر کویت چو شدمکافرم گر هوس روضه رضوان دارم

این همه شور من از شکر شیرین تو استوین همه گریه از آن پسته خندان دارم

بادم سرد و رخ زرد و دل غم پروردنتوانم که دمی درد تو پنهان دارم

ماجرای دل من دیده بمردم بنمودزان شکایت همه از دیده گریان دارم

از خیالت شب دوشینه شکایت کردمکه طبیبی ز تو من حال پریشان دارم

بکرشمه نظری کرد بسوی من و گفتتو کدامی که چو تو خسته فراوان دارم

روی بنما و بدان قامت رعنا بخرامکه هوای سمن و سرو خرامان دارم

کم مبادا نفسی درد تو از جان حسینکه من خسته هم از درد تو درمان دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم عشق و حال پریشان خود به خاطر دوری از معشوق سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که نمی‌تواند غم عشق معشوق را ترک کند، حتی تا آخرین لحظه زندگی. در کنار این، شاعر به شور و شوقی که به خاطر عشق دارد و نیز به گریه‌هایی که از یاد معشوق بر دلش نشسته اشاره می‌کند. او از درد و رنجی که در دل دارد، پرده برمی‌دارد و به چشم‌هایی که غم او را می‌بینند، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که خود را نشان دهد و به زیبایی‌اش ببالد، زیرا او از درد دوری معشوق رنج می‌برد.