شمارهٔ ۱۳۸

گر من سر از نشیمن دنیا برآورمگرد از قمار طارم اعلی برآورم

آتش زنم بخرمن ماه چهاردهگر یکنفس ز سوز سویدا برآورم

در آب چشم خود چو شوم غرقه فناسر از میان آتش موسی برآورم

از قاف قرب سربدر آرم بکبریاروزی دو سر چو عزلت عنقا برآورم

گلگون شوق را چو بجولان درافکنمگرد از نهاد گنبد مینا برآورم

سر نفخت فیه ز آدم چو بشنومهر دم دم از حقایق اسما برآورم

از شوق عشق بال و پر روح ساختهجان را باوج عرش معلا برآورم

بیگانه با هویت حق آشنا شودیکدم ز سر هو چو هویدا برآورم

موسی صفت بنور تجلی فنا شوموآنگه بهر نفس ید و بیضا برآورم

گردد ریاض خلد ز دوزخ نشانه ایآهی اگر بگلشن حورا برآورم

کشتی عقل بشکنم اندر محیط عشقوز قعر بحر لؤلؤ لالا برآورم

از لا و هو چو خنجر لاهوت یافتمدر ملک عقل دست بیغما برآورم

از لا طراز کسوت نیکی چو ساختمبس سر ز جیب طلعت الا برآورم

قلقل نمیکنم چو قنینه ولی مداملب بسته جوش چون خم صهبا برآورم

از علم عقل اگر علم افراخت من ز عشقتیغ نبرد در صف هیجا برآورم

در هستیم ز مستی خود دستم ار دهدجانم ز نیستی سوی بالا برآورم

بر سینه دست منعم اگر میزند رقیبمن سوی دوست دست تمنا برآورم

شوریده وار از بنه آخرالزمانآشوب و شور و فتنه و غوغا برآورم

از عرش مرغ سدره فرود آورم بفرشخاک ثری باوج ثریا برآورم

آتش فروزم از دل و در عالم افکنمتا من دخان ز دخمه سودا برآورم

سودای آرزو بدر آرم ز قصر دلخوک سیه ز مسجد اقصی برآورم

با عشق می برآورم از عقل صد دمارعقل آفت است هیچ مگو تا برآورم

روزی اگر روم سوی گلزار خامشانصد نعره همچو بلبل گویا برآورم

از سنگ خاره چشمه خونین روان شودفریاد و ناله گر من شیدا برآورم

گر شرح درد خویش بگویم بکوهساربس خون دل ز صخره صما برآورم

بی دوست گر بروضه رضوان قدم نهمآن نیستم که سر بتماشا برآورم

آتش بجان سوخته عاشقان زندآن آه آتشین که بشبها برآورم

غواص گشته گوهر دریای معرفتاز بحر من لدن خضرآسا برآورم

گر در سرای غفلتم آسوده باک نیستاز خوان فضل نقل مهنا برآورم

همچون حسین در تتق عالم خیالهر دم هزار شاهد زیبا برآورم