شمارهٔ ۲۰۷

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: انی۵ بیت

ای نور دیده و دل از دیده‌ها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی

عشقت بسوخت خرمن آبی بر آتشم زنکز تشنگی بمردم ای آب زندگانی

چون آب زندگانی جان‌بخشی از تو داردز انصاف دور باشد گر گویمت که آنی

انوار هردو عالم عکسی‌ست از جمالتهم بافتی نشانی با آن که بی‌نشانی

بستی حجاب اگر نه ز اشراق رویت افتدپروانه‌وار آتش در شمع آسمانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی الهی اشاره دارد. شاعر از معشوقه خود، که در دل و جانش نهفته است، سخن می‌گوید و این عشق را به عنوان نیرویی زنده‌کننده معرفی می‌کند. او از آتش عشق و تشنگی‌اش می‌گوید و از اینکه بی‌او جانش را از دست می‌دهد. شاعر به روشنی بیان می‌کند که وجود عشق در زندگی او همچون آب حیات است و بدون آن، زندگی بی‌معناست. در پایان، او به زیبایی‌های معشوقه‌اش و نور الهی که از او ساطع می‌شود اشاره می‌کند و همچنین بیان می‌کند که این زیبایی فراتر از حجاب‌هاست.