شمارهٔ ۲۰۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انخالی۷ بیت

مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی

همای عشق تو را هست آشیان دل منمباد سایه آن مرغ از آشیان خالی

در آن جهان نبود مایه هیچ جانی راکه ز اشتیاق تو باشد در این جهان خالی

ز غیرتی که مرا بر سگان کوی تو هستکنم همیشه زمینش ز استخوان خالی

بقای روی تو بادا که عالم افروزستاگر شود ز مه و مهر آسمان خالی

به هیچ دل ز بیانم حلاوتی نرسدگر از حدیث تو باشد دمی زبان خالی

کدام فایده باشد همام را ز زبانچو باشد از سخن یار مهربان خالی

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به بیان عشق و وابستگی عمیق نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر نگران است که دلش از عشق او خالی شود، چرا که وجودش بدون معشوق بی‌معناست. او به شباهت خود با پرنده‌ای که آشیانه‌اش از او خالی شده، اشاره می‌کند و از عشق و اشتیاقش برای معشوق سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید که در دنیای بدون عشق، هیچ چیز ارزشمند نیست و عشق، معنای زندگی اوست. به‌علاوه، اشاره به غیرتی که نسبت به محبوبش دارد، نشان‌دهنده وابستگی عاطفی و دلبستگی عمیق اوست. در نهایت، او می‌گوید که هر سخن و گفتگویی بدون اشاره به معشوق، خالی و بی‌مزه است.