شمارهٔ ۱۶۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ایمن۶ بیت

ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من

دل میان زلفت و من ره‌نشینفرق بین از جای او تا جای من

فتنه همسایگان شب تا سحردر میان کوی تو غوغای من

از وصالت گر چه محرومم خوش استبا خیالت عشق‌بازی‌های من

دل به پیری هم جوانی می‌کندوه ز دست این دل برنای من

لایق حسن جهانگیر تو نیستجز سخن‌های جهان‌پیمای من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از سواد و زیبایی زلف معشوق می‌گوید که اندیشه او را تسخیر کرده است. او عشقش را همچون خورشید و روشنی در زندگی‌اش توصیف می‌کند و به دل شگفت‌انگیز خود که میان زلف معشوق و خودش درگیر است، اشاره می‌کند. همچنین، شاعر از فتنه و هیجان در شب‌های عاشقانه و غلغله‌ای که در وجودش برپا شده، صحبت می‌کند. با وجود اینکه از وصال معشوق محروم است، به خیالات و بازی‌های عاشقانه‌اش دلخوش است. در نهایت، او به پیری اشاره می‌کند که با وجود آن، دلش هنوز جوان است و عشق او را به زندگی برقرار نگه می‌دارد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که زیبایی معشوق فراتر از همه کمالات است و فقط از طریق واژه‌ها می‌توان آن را به تصویر کشید.