شمارهٔ ۱۱۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ابش۶ بیت

چه می خورده است چشم نیم‌خوابشکه او مست است وهشیاران خرابش

زهی بیداری بختم در آن شبکه آید خواب تا بینم به خوابش

اگر پرسد که بی ما زنده چونینخواهد بود جز حیرت جوابش

اگر آن زلف چون شب‌های هجراننگشتی سایه‌بان آفتابش

نظر را کی بدی ز اشراق رویشمجالی با جمال بی‌نقابش

همام از باده مستغنی‌ست ساقیکه می خورد از لب چون لعل نابش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به توصیف حال و وضعیت خود می‌پردازد. او در حالت نیمه‌خواب به سر می‌برد و از تأثیر زیبایی خاص محبوبش بر خود می‌گوید، به طوری که این زیبایی او را مست و حیران کرده است. شاعر درباره بیداری خود در شبی خاص می‌گوید و احساس می‌کند که خوابش به این دلیل شیرین‌تر است که می‌تواند محبوبش را ببیند. اگر کسی از او بپرسد که چگونه بدون محبوبش زندگی می‌کند، تنها نمی‌تواند پاسخی جز حیرت بدهد. همچنین، او به زلف محبوبش اشاره می‌کند که سایه‌بان آفتابش شده است و از جاذبه چهره‌اش که بدون نقاب و بی‌پرده است سخن می‌گوید. در نهایت به ساقی اشاره می‌کند که از شراب بی‌نیاز است چون لبی همچون لعل محبوبش او را مست می‌کند.