شمارهٔ ۹۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اافتد۵ بیت

سایه ای کز قد و بالای تو بر ما افتدبه ز نوریست که از عالم بالا افتد

هر کجا دیده بر آن قامت رعنا افتدرود از دست دل زار و همه جا افتد

هر که در کوی تو روزی بهوس پای نهادعاقبت هم بسر کوی تو از پا افتد

آنکه افتد سر ما در گذر او همه روزکاش! روی گذر او بسر ما افتد

افتد از گریه تن زار هلالی هر سوهمچو خاشاک ضعیفی که بدریا افتد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت شخصی خاص اشاره می‌کند که سایه‌اش بر دیگران تأثیر عمیق می‌گذارد. او با استفاده از استعاره، نشان می‌دهد که این زیبایی می‌تواند حتی از نور آسمانی نیز تاثیرگذارتر باشد. هر کسی که به این شخص نزدیک شود، سرانجام دلش را از دست می‌دهد و به نوعی تسلیم زیبایی او می‌شود. همچنین، شاعر آرزو دارد که هر روز چهره این معشوق بر او بیافتد و شور و شوقش را برانگیزد. در نهایت، او با تشبیه احساسات و گریه‌اش به خاشاکی که به دریا افتاده، نشان می‌دهد که احساساتش چقدر ناتوان و آسیب‌پذیر هستند.