شمارهٔ ۷۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: هنتوانداشت۵ بیت

دگرم بسته آن زلف سیه نتوان داشتآن چنانم که بزنجیر نگه نتوان داشت

تاب خیل و سپه زلف و رخی نیست مراروز و شب معرکه با خیل و سپه نتوان داشت

تا کی آن چاه ذقن را نگرم با لب خشک؟این همه تشنه مرا بر لب چه نتوان داشت

دیده بر بستم و نومید نشستم، چه کنم؟بیش ازین دیده بامید بره نتوان داشت

با وجود رخ او دیدن گل کی زیباست؟پیش خورشید نظر جانب مه نتوان داشت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس ناامیدی و کلافگی شاعر است. او به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند از زلف و چهره‌اش فاصله بگیرد. شاعر احساس می‌کند که به زنجیری بسته شده و نمی‌تواند از این وضعیت رهایی یابد. او از تشنگی و انتظار برای دیدار معشوقش lament می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که با وجود زیبایی‌های دیگر، هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین عشق او شود. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که وقتی چهره معشوق در کنار زیبایی‌های دیگر است، دیدن آن‌ها بی‌فایده است.