شمارهٔ ۵۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ابافتادهاست۵ بیت

عکس آن لبهای میگون در شراب افتاده استحیرتی دارم که: چون آتش در آب افتاده است؟

ظاهرست از حلقهای زلف و ماه عارضتدر میان سایه هر جا آفتاب افتاده است

چون طبیب عاشقانی، گه گه این دل خسته راپرسشی میکن، که بیمار و خراب افتاده است

بلبل افغان میکند هر لحظه بر شاخی دگرجلوه گل دیده و در اضطراب افتاده است

چون هلالی را بخاک آستانش دید گفت:این گدا را بین، که بس عالی جناب افتاده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیتِ معشوق پرداخته است. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و شاعرانه، احساسات خود را نسبت به عشق و محبت بیان می‌کند. او از لب‌های معشوقی می‌گوید که مانند شراب است و حیرت خود را از وجود چنین زیبایی که در سایه می‌درخشد، ابراز می‌کند. همچنین به دل خسته‌اش که در انتظار محبت است، اشاره می‌کند و از بلبل عاشق که بی‌وقفه برای گل می‌خواند، سخن می‌گوید. در پایان، از لحظه‌ای یاد می‌کند که به خاطر عشق، خود را به خاک می‌اندازد و به مقام والا و عالی معشوق اشاره دارد. این اشعار به زیبایی ارتباط میان عشق، زیبایی و درد دل را به تصویر می‌کشد.