شمارهٔ ۳۸۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ینبایستی۷ بیت

من نگویم که: وفا یار مرا بایستیاندکی صبر دل زار مرا بایستی

زین همه خواب که بخت سیه من دارداندکی دیده بیدار مرا بایستی

هر کجا شیوه دلجویی و احسان دیدمغیرتم کشت که: دلدار مرا بایستی

ذوق پیکان ترا صید ندانست، دریغ!زخم آن سینه افگار مرا بایستی

لطف خوبان دگر نیست علاج دل مناین صفت یار ستمگار مرا بایستی

در جهان قاعده مهر و وفا نیست، ولییار بی رحم و جفاگار مرا بایستی

وصف آن روی چو مه پیش هلالی گفتمگفت: این شمع شب تار مرا بایستی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنجی که از نداشتن عشق و وفای معشوقش متحمل می‌شود سخن می‌گوید. او از دل‌تنگی و زجر روی می‌برد و صبر را خواستار است. احساس می‌کند که تقدیرش سیاه است و به بیداری چشم‌هایش نیاز دارد تا واقعیت را بهتر ببیند. شاعر به غیظ و غیرت خود اشاره می‌کند که بر اثر مشاهده‌ی محبت دیگران آسیب دیده است و بیان می‌کند که هیچ چیز جز محبت معشوقش نمی‌تواند درمان دردش باشد. در نهایت، او ناامیدی از وفای واقعی را بیان می‌کند و به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که فکر می‌کند به او تعلق دارد.