شمارهٔ ۳۷۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمرابایستی۷ بیت

چون گویمت که: در دل ویران من درآیبشکاف سینه من و در جان من درآی

هر شب منم فتاده ز هجران بگوشه ایآخر شبی بگوشه هجران من درآی

رفتی ببزم عیش رقیبان هزار باریک بار هم بکلبه احزان من درآی

گفتم: درآ به دیده، چرا در نیامدی؟ای نور هر دو دیده، بفرمان من درآی

در کنج غم بدیده گریان نشسته امای باغ نو شکفته خندان من، درآی

روزی اگر بلطف نیایی بسوی منباری، شبی بخواب پریشان من درآی

حیران نشسته ام چو هلالی در انتظارای مه، بیا، بدیده حیران من درآی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با احساساتی عمیق از عشق و دلتنگی سخن می‌گوید. او از معشوق خود می‌خواهد که به دل ویران او وارد شود و حضورش را در این دنیا احساس کند. شاعر شب‌ها به خاطر هجران معشوق دچار درد و رنج است و از او می‌خواهد که حتی برای یک لحظه به غم و اندوه او سر بزند. او در تنهایی و ناامیدی نشسته و امیدوار است که معشوقش روزی یا شبی به سوی او بیاید و دلش را شاد کند. شاعر به تسلیم انتظارش در برابر معشوق اشاره کرده و احساس حیرت و اشتیاقش را ابراز می‌کند.