شمارهٔ ۳۵۰

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: ارکو۶ بیت

باز، ای سوار شوخ، کجا می روی؟ مروآه این چه رفتنست؟ چرا می روی؟ مرو

هر دم ز رفتن تو بلای دلست و دینای کافر بلا، چه بلا می روی؟ مرو

چین بر جبین فگنده، برون رفتنت خطاستای ترک چین، براه خطا می روی، مرو

بر عزم گشت خرم و خندان شدی سوارای گل، که همچو باد صبا می روی، مرو

دل رفته است و از پی او تند می رویبا آنکه از پی دل ما می روی، مرو

گفتی: برون روم که: هلالی شود هلاکاو خود هلاک شد، تو کجا می روی، مرو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساساتی عاشقانه و دردناک اشاره دارد. شاعر از معشوقش می‌خواهد که از رفتن دست بردارد و نزد او بماند. هر بار که معشوق به سمت رفتن می‌رود، دل شاعر دچار درد و عذاب می‌شود. او به زیباییش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به خاطر عشق و دلش، از رفتن خود جلوگیری کند. همچنین، شاعر نگران پیامد رفتن معشوق است و به کنایه می‌گوید که اگر او برود، ممکن است خود را به ورطه‌ای از نابودی بکشاند. در کل، شعر بر احساس فاصله و غم ناشی از جدایی تأکید دارد.