شمارهٔ ۳۲۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اریببین۷ بیت

مردم از درد و نگفتی: دردمند ماست ایندردمندان را نمی پرسی، چه استغناست این؟

سایه بالای آن سرو از سر من کم مباد!زانکه بر من رحمتی از عالم بالاست این

خواستم کان سرو روزی در کنار آید، ولیبا کجی های فلک هرگز نیاید راست این

جای دل در سینه بود و جای تیرت در دلمآن ز جا رفتست اما هم چنان برجاست این

اشک گلگون مرا بر چهره هر کس دید گفت:کز غم گل چهره ای آشفته و شیداست این

گفتمش: فرداست با من وعده وصل تو، گفت:دل بفردای قیامت نه، که آن فرداست این

بر سر کویش، هلالی، درد عشق خویش رابیش ازین پنهان مکن، کز چهره ات پیداست این

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعری در این شعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید و می‌گوید که دیگران از این درد بی‌خبرند. او به یک سرو تشبیه می‌کند که سایه‌اش بر او سنگینی می‌کند و معتقد است که به او رحمت‌های آسمانی می‌رسد. همچنین بیان می‌کند که آرزو داشته که آن سرو روزی در کنار او باشد، اما تقدیر و مشکلات زندگی اجازه ندادند. شاعر از دلشکستگی و تیر غم در دلش سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اشک‌هایش بر چهره‌اش نمایان است. در نهایت، از عشق و دردهای ناشی از آن می‌گوید و از کسی می‌خواهد که بیشتر از این زخم‌هایش را پنهان نکند چرا که دردش بر چهره‌اش آشکار است.