شمارهٔ ۲۸۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: مباشیم۷ بیت

زهی سعادت! اگر خاک آن حرم باشیمبهر طرف که نهی پای در قدم باشیم

مکوش اینهمه در احترام و عزت ماکه ما بخواری عشق تو محترم باشیم

مرو، که آخر ایام عمر نزدیکستبیا، که یک دو سه روز دگر بهم باشیم

غریب ملک وجودیم و اندکی ماندستکه باز ساکن سر منزل عدم باشیم

رقیب را بجناب تو قدر بیش از ماستسگ توایم، چرا از رقیب کم باشیم؟

حریف بزمگه عیش را وفایی نیسترفیق ما غم یارست، یار غم باشیم

نه حد ماست، هلالی، امید لطف از دوستغنیمتست اگر قابل ستم باشیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس شگفت‌انگیز عشق و ارادت به محبوب و همچنین غم جدایی و فانی بودن انسان‌هاست. شاعر می‌گوید که اگر در حرم محبوب باشیم، این سعادت بزرگی است و در هر قدم باید ارادت خود را نشان دهیم. او از بی‌احترامی به عشقش می‌گوید و تأکید می‌کند که ایام زندگی کوتاه است و بهتر است که در کنار یکدیگر باشیم. شاعر به وضعیت انسانی خود اشاره می‌کند که در این دنیا غریب است و به زودی به عدم بازمی‌گردد. او همچنین می‌گوید اگرچه رقیبش ممکن است بیشتر از او مورد توجه باشد، اما او خود را خدمتگزار محبوب می‌داند. در نهایت، او می‌گوید که زندگی وفایی نمی‌آورد و از دوستان و یاران غمگین‌تر از خود یاد می‌کند و یادآور می‌شود که امید به لطف محبوب اگرچه کم است، اما همین که در کنارش باشیم، خود غنیمت است.