شمارهٔ ۲۴۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: نباشم۷ بیت

مگو افسانه مجنون، چو من در انجمن باشمازو، باری، چرا گوید کسی؟ جایی که من باشم

کسی افسانه درد مرا جز من نمی دانداز آن دایم من دیوانه با خود در سخن باشم

رو، ای زاهد، که من کاری ندارم غیر می خوردنمرا بگذار، تا مشغول کار خویشتن باشم

جدا، زان سرو قد، گر جانب بستان روم روزیبیاد قد او در سایه سرو چمن باشم

چسان رازی کنم پنهان؟ که از صد پرده ظاهر شدمگر وقتی نهان ماند که در زیر کفن باشم

مرا جان کوه اندوهست و من جان می کنم، آریترا چون لعل شیرینست، من هم کوهکن باشم

هلالی، چون نمی پرسد مرا یاری و غم خواریمن مسکین غریبم، گرچه دایم در وطن باشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و دیوانگی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچ‌کس درد او را جز خود او نمی‌داند و در گفتگو با خودش است. او به زاهدی که سفره‌اش تنها شامل می‌باشد، می‌گوید که او را رها کند تا به کار خود بپردازد. همچنین، او خواهان پیوستگی به یاد محبوب خود است و از رازهای درونی‌اش می‌گوید که هرگز فاش نشده است. شاعر به شدت از غم و اندوه رنج می‌برد و به تلاشی برای بیان احساساتش می‌پردازد، گرچه خود را در دیاری غریب می‌بیند.