شمارهٔ ۲۳۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اسشدم۵ بیت

ز پیر میکده عمری در التماس شدمکه خاک درگه دیر فلک اساس شدم

غم مرا بغم دیگران قیاس مکنکه من نشانه غمهای بی قیاس شدم

مرا ز حسن تو صنع خدای ظاهر شدترا شناختم، آنگه خداشناس شدم

سپاس عید بود پاس نقل و باده و جامهزار شکر که مشغول این سپاس شدم!

پلاس فقر، هلالی، لباس فخر منستمن از برای تفاخر درین لباس شدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان تجربه‌های خود در میکده و جستجوی طولانی‌اش برای معنای زندگی می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که غم او قابل مقایسه با غم دیگران نیست و نشان‌دهنده عمق درد اوست. سپس به توصیف زیبایی‌های خداوند و تأثیر آن بر خود می‌پردازد و درمی‌یابد که با شناخت حسن خدا، به شناخت واقعی از خدا نائل شده است. شاعر از عید و لذت نوشیدن شراب و شادی شکرگزاری می‌کند و در پایان، لباس فقر خود را به عنوان نمادی از افتخار می‌بیند، نشان از این که او به فخر به چیزی غیر از ثروت و مادیات دارد.