شمارهٔ ۲۲۹

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رافتم۷ بیت

هر شب بسر کوی تو از پای در افتموز شوق تو آهی زنم و بی خبر افتم

گر بار غم اینست، که من میکشم از توبالله! که اگر کوه شوم از کمر افتم

خواهم بزنی تیر و بتیغم بنوازیتا در دم کشتن بتو نزدیکتر افتم

من بعد بر آنم که ببوی سر زلفتبرخیزم و دنبال نسیم سحر افتم

ای شیخ، بمحراب مرا سجده مفرمابگذار، خدا را، که بر آن خاک در افتم

گمراهی من بین که: درین مرحله هر روزاز وادی مقصود بجای دگر افتم

سیلاب سرشک از مژه بگشای، هلالیمپسند که: آغشته بخون جگر افتم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق خود به معشوق سخن می‌گوید و از حال و هوای عاشقانه‌اش می‌نویسد. او هر شب از عشق معشوق بی‌خبر و تحت تاثیر احساسات عمیقش به پای او می‌افتد. شاعر به طور متعهدانه و با شجاعت می‌گوید که اگرچه بار غم عشق را بر دوش می‌کشد، اما به اندازه‌ای از آن احساس خوشحالی می‌کند که دوست دارد حتی از کمر کوه هم بیفتد. او همچنین آرزو دارد که تیر محبت معشوق به او اصابت کند تا به او نزدیک‌تر شود. در ادامه، شاعر درباره سجده‌اش برای خدا و همچنین گمراهی‌هایش در مسیر عشق صحبت می‌کند و در نهایت از اشک‌هایی که از چشمانش ریخته می‌شوند، سخن می‌گوید و می‌خواهد که هیچ‌گاه عشقش به خون جگر آلوده نشود.