شمارهٔ ۲۲۰
ظاهر نکنم پیش رقیبان الم دلبا مردم بی غم نتوان گفت غم دل
جا کن به دل و دیده، که غیر از تو نشایدسلطان سراپرده چشم و حرم دل
ای صبر، کجایی؟ که ز حد میگذرد بازبر دل ستم آن مه و بر من ستم دل
پای دلم افگار شد از خار ره عشقای کاش! درین ره نرسیدی قدم دل
در عشق تو رسوای جهانست هلالیگاه از غم بسیار و گه از صبر کم دل