شمارهٔ ۱۶۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارید۷ بیت

ای کسانی که بخاک قدمش جا داریدگاه گاه از من محروم شده یاد آرید

تا کی از حسرت او خیزم و بر خاک افتم؟وقت آنست که از خاک مرا بردارید

گر ز نزدیک نخواهد که ببینم رویشباری، از دور بنظاره او بگذارید

بی شمارند صف جمع غلامان در پیشبنده را در صف آن جمع یکی بشمارید

گرد آن کوی سگانند بسی، بهر خداکه مرا نیز در آن کوی سگی پندارید

بعد مردن سر من در سر کویش فگنیدور توانید بخاک قدمش بسپارید

تا کی، ای سنگدلان، مرگ هلالی طلبید؟مُرد بیچاره، شما نیز همین انگارید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از کسانی که در محضر محبوبش هستند می‌خواهد که او را نیز یاد کنند و از حسرت نبودن محبوب خسته شده است. او درخواست دارد که یا او را به حضوری نزدیک برسانند و یا دست‌کم از دور نظاره‌اش کنند. شاعر خود را یکی از غلامان محبوب می‌داند و می‌خواهد در بین بقیه دیده شود. او می‌گوید که حتی اگر محبت او نصیبش نشود، دوست دارد در نزدیکی آن محبوب همچون سگی زندگی کند. همچنین، او از سنگدلی دیگران گلایه می‌کند و به مرگ خود به عنوان یک بیچاره اعتراف دارد. در کل، شعر به ابراز عشق و آرزوی وصال تعلق دارد.