شمارهٔ ۱۰۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ارکرد۸ بیت

شمع، دوش از ناله من گریه بسیار کردغالبا سوز دل من در دل او کار کرد

حال دل می داند آن شوخ و تغافل می کنداین سزای آنکه سر عشق را اظهار کرد

ناله من این همه زان ماه خوش رفتار نیستهر چه با من کرد دور چرخ کج رفتار کرد

عاشقان زین پیش دایم عزتی می داشتندمحنت عشقش عزیزان جهان را خوار کرد

عشق آسان می نمود اول بامید وصالنا امیدیهای هجرانش چنین دشوار کرد

در بلای عشق کی خوانم دعای عافیت؟کز دعاهای چنین می باید استغفار کرد

فی المثل گر خاک خواهد شد رقیب سنگدلخواهد از خاکش فلک راه مرا دیوار کرد

گاه گاهی گر هلالی را بپرسی دور نیستزانکه آن بیچاره را این آرزو بیمار کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. شمعی که به خاطر ناله‌های او می‌گریه می‌کند، نمادی از سوز دل اوست. دل او پر از عشق است، اما معشوق از این احساس بی‌خبر است و خود را به تغافل زده است. او به این نتیجه می‌رسد که ابراز عشق برایش عذاب آور شده و مشکلات ناشی از جدایی، عشق را برایش سخت کرده است. شاعر احساس می‌کند که در این موقعیت فقط باید به خداوند پناه ببرد و از دردهایش بگذرد. او شباهتی میان عشق و زخم‌های عمیق می‌بیند که زندگی‌اش را دشوار کرده است. در نهایت، این عشق، او را به آرزویی حسرت‌بار تبدیل کرده است.